ZORAN PAVLJAŠEVIĆ – „Rane moje ljute“

Dokumentarac

Režija i scenarista: Zoran Pavljašević
Producenti: Zoran Pavljašević/Ajas Alispahić
Koproducent: Boris Balta
Asistenti u produkciji: Jakub Halilović/Damir Pirić
Saradnica na scenariju: Barbara Pavljašević
Direktor fotografije: Ajas Alispahić
Snimatelji: Amar Mehmedinović/Emir Hukić/Edin Suljendić/Ajdin Aldobrašić
Dron: Danijel Marković
Montaža: Zoran Pavljašević
Obrada zvuka: Nermin Brković
Kreiranje boje: Jakub Halilović
Grafička priprema: Damir Pirić

Produkcija i realizacija dokumentarnih filmova sa kulturnom i, dodao bih, muzičkom porukom na prostorima bivše Jugoslavije posljednjih je godina sve veći broj, količina i interesovanje. Dokaz tome je postojanje sve većeg broja festivala na kojima se mogu pogledati radovi iz pomenute oblasti i tematike, predstaviti glumci i producenti, a postavljene teme dalje analizirati i poprimiti novi, drugačiji oblik i drugačiji oblik definisanja.
Krajem oktobra 2025. godine, reditelj i scenarista Zoran Pavljašević premijerno je, emitovao i promovisao izuzetno zanimljiv dokumentarac posvećen Faruku Ibrišimoviću, koji je puštao muziku, stvarao, komponovao i umetnički učestvovao u svom gradu, a nekoliko godina proveo u Beogradu družeći se sa članovima Igre staklenog bisera.

Ibrišimovićeva životna sudbina, kao i njegov životni put, nisu bili posuti ružama, nažalost, on je od treće godine bolovao od dječje paralize, što je umnogome odredilo njegovu ličnost, emocije i put kojim je krenuo. U urbanoj sredini bio je poznat po svojoj muzici, ali je zapravo malo ili gotovo nijedno od njegovih komponovanih djela ostalo trajno zabilježeno u navedenom vremenskom periodu. Mnogo godina kasnije pronađu se njegovi snimci koje je ostavio iza sebe, a ima ih dovoljno za izdavanje jednog albuma, možda i više, koji kao zaokruženu cjelinu otkrivaju njegova muzička interesovanja, potencijale, stavove, sviračku ličnost i lirsku emocionalnost, koja je bila na granicama svojevrsnog njegovog „verbalnog nihilizma“, vidljivog kroz djela koja je ostavio iza sebe. U realizaciji pjesama pomogla mu je gospođa Jasmila Štumf Mulalić, sa kojom je Faruk godinama imao iskrenu komunikaciju, ljudsku i muzičku, ali i neraskidivo prijateljstvo. Pored gospođe Jasmile, u filmu se pojavljuju i njegove kolege i prijatelji, kao i brat Hajrudina Dina Ibrašimović, koji nije dogledao premijeru filma, nažalost napušta ovaj svijet.

Posthumnu biografiju i prikaz puta Faruka Ibrišimovića, kao i njegova životna razmišljanja, na emocionalno i psihološki realističan, ali precizno utemeljen način postavio je reditelj i scenarista Zoran Pavljašević, koji cijelo vrijeme preciznom “dirigentskom rukom” uvlači gledatelja u ranije vrijeme, ali i ličnost glavnog glumca.
I muzički i lirski, Ibrišimović je bio vrlo jedinstvena i autohtona pojava na našim prostorima, na vrlo neobičan, ali originalan način svirao je gitaru, aranžirao svoje pjesme, kao i pisao tekstove koji su imali posebnu poruku „upućenu“ neuzvraćenoj ljubavi koju mu okolina, priroda, kosmos, ljudi oko njega pružaju, a što mu život najviše pruža, a što mu život nije. to u logičnoj i očekivanoj mjeri.
“Rane moje lúte” je nakon projekcije doživjela veliki uspjeh kod publike, prikazujući možda ne iz prednjeg, već iz drugog ili trećeg pogleda kako pored nas prolaze ljudi, ličnosti i događaji koji imaju mnogo toga da kažu, a zapravo o njima znamo malo ili ništa, ili se ne trudimo dovoljno da upoznamo njihove likove. Na iskusan i uvjerljiv način Pavljašević koristi i “isječke” iz prošlosti, Farukove komentare, obraćanja i intervjue, povezujući prošlost i sadašnjost, najavljujući da budućnost može donekle biti putokaz, kako se neke stvari iz prošlosti mogu razjasniti ili popraviti.

facebook.com/zoran.pavljasevic