Tihomir Nestorović, tragač za zaboravljenim ljudima i događajima

BIJELJINA – U selu Brodac, nadomak Rače, rodnom mjestu svojih predaka, živi i stvara Tihomir Nestorović, pisac, pisac romana i priča, hroničar, putopisac i novinar, tragač zaboravljenih ljudi i događaja, čuvar uspomena, vjeran svijetu književnosti u koji je zakoračio prije pet i po decenija.

U njegovoj biografiji nalaze se romani “Miona Bročanska”, “Dvije dodole”, “Jana”, “Teodor”, “Ilinčići”, “Jablanovi”, “Snene zvijede”, “Konstancija gospođe Hadživuković”, “Idem sebi”.

Uz nagradu “Janko Veselinović”, Udruženje književnika Srbije proglasilo je “Ilinčiće” najboljim istorijskim romanom na srpskom jeziku u 2016. godini.

U biblioteci književnih dela Tihomira Nestorovića nalaze se zbirke pripovedaka „Bela lađa Teše Bećarina“, „Plač mršave duše“, „Između dve reke“, „Račvasta zemlja“, „Zavičajne priče“, „Proleće vojnika Josifa“, „Dukati Paje Zlojutra“, „Ljudovanje sa ekspresa“ i „Melonika sa ekspresa“.

Posljednja, nedavno objavljena zbirka proze “Melina iz Solunskog ekspresa” jedinstven je i originalan Nestorovićev okvir za zavičajnu sliku svih vrsta života u ravnici između dvije velike rijeke, Save i Drine, ali i zvorničkog Podrinja, Mačave, Srema…

Zavičajne priče

To je prostor u kojem se prepliću mentaliteti Majevice, Gučeva, Cera i Fruške gore, jer me kao autora, kaže Nestorović, posebno zanimaju ljudi rođeni u Semberiji i Sremu, gdje se susreću različiti svjetovi:

„Taj osebujan, neobičan i vekovni dodir istoka, zapada, severa i juga nije njihov sudar, sukob, trvenje ili jurnjava, već skladan spoj kultura, jezika, običaja i načina života raznih naroda u slivovima Dunava, Save i Drine, i pod mnogim planinama Balkana i sa njih, visoravni…“

Tihomir Nestorović, plodan pisac i hroničar svog kraja, u književnosti oslikava život, ljude, pejzaže, nebo, vodu, ptice, vetar, zoru, jutra, sumrake i čaroliju koju na reci stvaraju veliki točkovi brodova…

Ona na svoj način čuva prošlost, krunisane glave, perjanice, vojske, zle duhove, ustanike, spasioce, miholjsku paučinu, kliktanje sokola, pjev ptica u tom velikom gradu.

“Ovo je prostor u kojem se, kao autor, osjećam ugodno i sigurno, i zato ga mogu iskoristiti za svoju prozu, često poznate, stvarne likove, najčešće svoje savremenike, ali i one iz kolektivnog sjećanja ravničara i gorštaka. To su istiniti događaji, autentični ljudi koji u mojoj priči, razumljivo, imaju svoj pandan smješten u nekom bližem ili udaljenom prostoru koji tumači ovo savesno vrijeme i profesionalne riječi” zaboravljajući ljude koje sreće svaki dan ili kojih se sjeća.

To je čitava galerija likova, lađara, domaćina, farmera, alejandra, pastira, željezničara, žandara, političara, novinara, književnika, oficira, kafedžija, nadničarki, elegantnih dama, lijepih žena, nahoda, stočara, lađara, plećata, tu su živjeli svi beznađeni bundžije i božari i mnogi sve koji postoje, dolaze i odlaze, ali opstaju samo u mojoj prozi.”

Plavi putevi

Rano sam shvatio da se u svom rodnom gradu Nestorović, autor sedam monografija o ljudima i događajima u Semberiji, kreće nezaustavljivo, da je sve u stalnom pokretu, jer su rijeke Sava i Drina, i sremski Bosut široki, plavi putevi svijeta, a da su ravnice, planine i planine sigurne luke i pristaništa i mjesta dolazaka.

„U tom zavičajnom svijetu, u koji se ulazi na velika vrata koja ne škripe već klize, kao pisac sam primijetio da postoje različiti ljudi koji su, da bi opstali, uvijek gajili nadu i očekivali neku vrstu spasa, ali i bahati, bezobrazni, neumoljivi i zlobni kriminalci koji ponekad moraju da otplate dugove za svoja nedjela.

Kao pisac, ali i kao novinar u stalnoj potrazi, Tihomir Nestorović vodi svoju književnu borbu sa vremenom i zaboravom, odlučan da njegovi junaci budu zapamćeni po osjetljivim dušama, nepravedno gurnuti na rub života.

„Uvijek sam se trudio da svoje sugrađane, došljake, prolaznike, patnike, progonitelje, prognanike, optužene, siromašne, moćne i sve druge doživim i slikam u poštenu psihičku i fizičku sliku, kako bih im predstavio sve njihove crte, karakter, pokrete, korake, strah, nadu, riječi…“

Zavičajna teorija

Težio sam da ih čitalac doživi, ​​ovaj pisac upotpunjuje svoju književnu teoriju zavičaja, da oseti njihov znoj, da bude okružen istorijom njihovog duvanskog dima, i da bude očaran njihovom pjesmom i pričom.

O ovom neumornom hroničaru Semberije, perom i kamerom, akademik Neđo Šipovac je rekao:

„Nestorović je, dakle, biograf i faktograf Semberije, koja kroz svoje zapise obuhvata Majevicu i Posavinu, Mačvu i Podrinje, i Srem, kao i one šumovite planine koje se pod oblacima mukotrpno penju do neba.

Sa novinarima, piscima i kulturnim stvaraocima iz Jadra, Mačve, Zvorničkog Podrinja, Semberije, Srema i Majevice, u saradnji sa Udruženjem književnika Srbije (UKS), već devet godina vodi manifestaciju „Filipovanje“, čiji je primarni zadatak obeležavanje i proučavanje velikog pesničkog dela Filipa Višnjića. U ovoj akciji prikupljeno je preko tri hiljade knjiga za biblioteke u Višnjićevu, Semberiji i Zvorniku.

Tri hiljade izveštaja

Nestorović je objavio više od tri hiljade novinskih, radijskih i televizijskih priloga u serijama “Ljudi sa reke”, “Semberija u reportaži”, “Drina i Podrinje”, “Zapisi”…

Dobitnik je više značajnih nagrada za novinarstvo i književnost, „Zlatna televizijska slika“, „Zlatno žito Srbije“, Povelje „Filip Višnjić“, „Vučja povelja“, Zlatna povelja „Stanko Nikolić“ grada Zvornika, Zlatna povelja „Filip Višnjić“ grada Bijeljine.

Dobitnik je Posebne povelje Udruženja kulturnih stvaralaca Srbije “Zavičaj” za više od 300 televizijskih emisija “Zavičajne priče” u produkciji BN televizije.

Nestorovićeva televizijska reportaža “Kad je ravnica plakala”, o katastrofalnoj poplavi u Semberiji 2010. godine, nagrađena je specijalnom nagradom “Nika” na Međunarodnom festivalu reportaže “Interfer”.